Author

Dana

Browsing

Moja przygoda z warszawskim czasopismem kulturalno-literackim Moja Przestrzeń Kultury rozpoczęła się w 2018 roku, z czego jestem nie tylko bardzo dumna, ale także wdzięczna losowi.

Zapraszam C Z Y T E L N I K Ó W bloga: Ocal słowa... do miłego spędzenia czasu ze mną i zapomnianym poetą.

Vide: Moja Przestrzeń Kultury * Warszawa * Marzec – Maj * Nr 5 * ISSN 2543-9952

Życie pomyślało.

Po co drzeć koty
z frustracją człowieka.
Lepiej odpuścić sobie z nią dialog,
by nie wbijać w swoje serce
i duszę ćwieka.
By nie krwawić,
jak ona, nienawiści łzami.
Stwórco!
Chroń ludzkie życie
przed rozhisteryzowanymi
frustracjami.

Autor: Danuta Schmeling

Vide: fot. priv.

Noszę Cię
w sekretnych myślach
i pod powiekami.

Czuję Twój zapach
pierwszym przebudzeniem.

Pragnę,
żebyś zrównał swój krok
z moimi marzeniami.

Byś stał się (od zaraz)
mojego życia
niebanalnym sensem –
ŚWIATŁOCIENIEM.

Nantes, 23 stycznia 2020

Autor: Danuta Schmeling

Vide: fot. priv.

Dzień dobry, choć jestem w Polsce od prawie dwóch tygodni, ciągle żyję wspomnieniami z pobytu w mojej ukochanej Francji, tym razem w Bretanii i Normandii. A, że życie to także duchowa wędrówka przez kręte dróżki codzienności, popełniłam w Nantes (Francja) wiersz o zdradzie i rozczarowaniu... 
Ale Drodzy Czytelnicy bez obaw, nie rozwodzę się i nic mi nie zagraża - to tylko wiersz o podłej nielojalności.

Liryka (emocyjna)

W ZIEMI KAINA I ABLA

W mojej duszy wietrznie!
Łzami
ześlizguję się z ostrych krawędzi
dnia i nocy,
wsiąkając dysharmonią
i kruczym rozczarowaniem
w ziemię Kaina i Abla.

Szukam przyczyny moralnej zagłady.
Uderzenia cyklonem w cudze serce!

Dzisiaj wiem,
zrozumiałam:
BRATERSTWO KRWI
jest iluzją.
Dzieli je: CHCIWOŚĆ
i NIEOKIEŁZNANA ZAZDROŚĆ.
Stygmaty
pierwszej –
ludzkiej zdrady!

Nantes, 21 stycznia 2020 r.

Autor: Danuta Schmeling

Vide: fot. priv.

DZIĘKUJĘ CI, PANIE - liryka wyznania - osobista

Czasu mam,
nie wiem ile.
Z trudem ostatnio
wchodzę pod Świętą Górę Życia.
Potykam się,
ufając Ci, Panie,
że mam jeszcze wiele
trudnych – krętych –
wyboistych dróg
i ścieżek do przebycia.
Poznania Ciebie
i siebie!
Serc ludzkich głębinę.
Nim złożę z siebie ofiarę,
Panie!
Dziękuję Ci,
że ciągle jeszcze żyję!
Że kocham
i, że jestem kochana,
smakując na bladej jak bibuła twarzy
muśnięcie ust gorących – kochanych.
Czerpiąc miłość i radość
z tego, że jestem Córką swojego Boga –
Pana.
I...
pięknych – dobrych ludzi przez niebo mi ofiarowanych,
że JESTEM TWOJĄ PODDANĄ Z WYBORU!

Nantes, 21 stycznia 2020
Vide: fot. priv.
Po długiej przerwie, znów Państwa witam. 
Napiszę dzisiaj tylko tyle. Wróciłam z francuskiej Bretanii i Normandii pełna radości i entuzjazmu, że warto walczyć o swoje marzenia i pisać ile sił, jeśli chce się być szczęśliwą. Pozdrawiam - autorka.

LIRYKA

Powstała w niej
złowieszczo-idealna pora,
by głośno powiedzieć:
Koniec!
Piwne spojrzenie
zrzuciło wreszcie z siebie łuski.
Przejrzało mądrością na oczy...
A potem MIŁOŚĆ
bez zająknięcia przytaknęła jej:
Lepiej późno, niż wcale!
W sekundzie odzyskała
pokój ducha.

Danuta Schmeling
Vide: fot. priv.
Nad Atlantykiem…

		
				
			
			
					
	

Nasz kolejny,
Nowy – 2020 – Rok
przedziera się przez codzienność.

Zegar wciąż odlicza ludziom czas
tykający z ustaloną przez Stwórcę
regularnością.

Ktoś w wielkich bólach –
być może teraz –
przychodzi na świat.
Ktoś żegna się z życiem.

Inny ktoś
w samotności wyciera łzę,
bo ciężar mijającego czasu ciągnie –
pochyla go głębiej ku ziemi:
ciało boli,
dusza kurczy się od codziennych trosk,
odczłowieczając obolałe życie.

A za kilkadziesiąt godzin
w środku lub na obrzeżach miasta
sale balowe przemówią ludzkim głosem,
zatańczą wiedeńskiego walca,
by
potem zapić radość i chwalebne zmęczenie
wodą mineralną albo gorzką wódką.

Punktualnie
o dwudziestej czwartej
wodzirej zakomunikuje:
Panie, Panowie za minutę, sekundę
powitamy Nowy Rok!

Zwilżając
usta szampanem,
ze słowami: Do siego Roku!
człowiek podzieli się z drugim człowiekiem
życzliwością i dźwięczącym dobrem.

Ale nad ranem –
po zrzuceniu z twarzy masek –
wszyscy zrównają się z sobą,
stając się jak w Starym Roku
KOPCIUSZKAMI tego świata.


Danuta Schmeling

Życzenia
opłatkiem miłości
w ten ŚWIĘTY WIECZÓR
się stają.
Zapachem sianka
pod obrusem białym.
Pustym miejscem przy długim –
polskim – stole,
szopką przy świerkowej choince
z Maryją, Józefem
i Jezusem małym…

Zewsząd
anielskie głosy
z Nieba dobiegają.
Siostra bratu,
brat siostrze
składa najszczersze życzenia.

Mąż żonie i dzieciom,
żona mężowi… i małym wnuczętom,
i tak do ostatniego słowa
z miłością flirtują,
z sercem gorącym igrają.
Szkoda tylko,
że podczas wieczerzy,
(łamania się opłatkiem, śpiewania radosnych kolęd)
przy rodzinnym (wigilijnym) stole –
ukochanych rodziców już z nimi nie ma.

Jezus mały światu błogosławi,
potęgą światła i miłości
Ziemię z Niebem scala.
By dobro nad złem triumfowało,
a miłość Boża
Ziemię falą jedności dusz i serc
w ten ŚWIĘTY WIECZÓR
jak morską kipielą zalała…

Danuta Schmeling

Życzę Państwu pięknej i błogosławionej niedzieli, i witam nowych subskrybentów. Dziękuję, że są Państwo ze mną. Pozdrawiam – autorka bloga. 
LIRYKA REFLEKSYJNA, APOLITYCZNA
JEDNI I DRUDZY 
Każdy z nas
współtworzy piękny, Boży świat:
zapiekli ateiści i ludzie,
którym Bóg jest bardzo miły.
I Ci,
co dzielą Polaków na mądrych i głupich,
i Ci,
co szyderstwem i kpiną nikogo z rodaków –
ani obcych pochodzeniem –
by nie skrzywdzili.
Każdy z nas
„współtworzy niebo”:
zapiekły liberał i prosty –
apolityczny obserwator,
wędrowny aojda –
POETA.
Mądrość Boża w swoim czasie osądzi,
ile w JEDNYCH I DRUGICH
było z prawdziwego – 
poczciwego człowieka.
Autor: Danuta Schmeling
Vide : fot. pixabay
Ciągle jestem pod  wielkim wrażeniem mowy noblowskiej Pani Olgi Tokarczuk, stąd ten manifest – wierszoproza…* Podmiotem lirycznym  wiersza jest nieczuły obserwator, będący w kontrze do czułego narratora naszej zacnej noblistki.
(NIE)CZUŁY OBSERWATOR
Bywamy
ciekawi życia.
Konfabulujemy,
by wykreować siebie
i swój świat przedstawiony.
Epicko-liryczną nowomową
chcemy zmieniać porządek świata
i ludzkość.
Jesteśmy ekologicznie
i ideologicznie przemieniani.
Podobają się
nam:
kolorowe dzieci,
kolorowe krainy,
kolorowe kwiaty.
kolorowe motyle,
kolorowe miasta,
kolorowe ptaki,
kolorowe ssaki.
kolorowe iluzje.
Paradoksalnie stajemy się
achromatyczni i wszystkowiedzący,
jak nasi epiccy i liryczni –
nierealni – bohaterowie…
Czujemy się wyzwoleni
spod ucisku prawieków:
historii, religii, rodziny, płciowości…
Ateizujemy siebie, naturę, kosmos!
Nie znosimy tradycji,
prastarych wartości –
jesteśmy upojeni nowoczesnym światem.
Sztuką, co upomina się o współczesną lubieżność.
Szukamy –
jakbyśmy byli
w twórczym amoku –
wyobraźni bez granic,
krajów i mórz bez granic,
kultury bez mitów i Herosów,
domów bez drzwi i okien,
sztuki bez imienia i nazwanych gatunków.
Miłości bez moralności.
Nie wystarcza nam
uniwersalna wrażliwość
i empatia, pragniemy personalnej czułości,
narracji, afirmacji inności –
buntu dla zasady.
Zamykamy się w hermetycznie
zamkniętych enklawach wyobraźni –
zachłyśnięci nowowolnością.
My, współcześni nomadowie
błąkający się po świecie bez wyraźnego celu.
Autor: Danuta Scmeling
Vide: słowotwórcze „dziwolągi” językowe:  nowowolność, nowomowa, wierszoproza; * „dziwoląg” – brzydactwo, brzydal, etc.