Author

Dana

Browsing

Nic mniej, niż kochać…

 
CNOTY NIEWIEŚCIE
/ w kontrze do mizoginizmu XXI w. /
 
Nie odmieniam
osobowego „j a”
przez wszystkie przypadki.
Poza sobą
widzę na swojej drodze życia:
– jego, ich, was, ją, ciebie…
Otaczam się ludźmi,
nie bezdusznymi zaimkami.
Dzierżawię ziemię!
Świadomie deklinuję miłość,
koniuguję feeryczne słówko:
k o c h a ć
we wszystkich trybach czasu.
Jak chaldejski kapłan –
astrolog –
stawiam się w roli
kobiety edukatora
by nadać (nie)swojemu życiu
astralnego –
kobieco-męskiego wymiaru.
Bez lęku zmarnowania czasu.
Miłości.
Cnót kobiecych
obśmianych w mediach:
gifach i memach
współczesności.
 
Autor: Danuta  Schmeling
 
 

Przyjaźń nie byle jaka

 

PROZA DZIECIĘCA 

Albert & Christopher 

     Na łące pełnej maków i bławatków, w maleńkiej norce, półtora metra pod ziemią, mieszkał czarny, zwinny jak jaszczurka Rozalina – kret Albercik. Z oczkami pełnymi ufności, że świat, w którym żyją ludzie, jest całkowicie przyjazny zwierzętom. Czy był? – miał się o tym przekonać już niebawem. A wszystko dzięki małemu chłopcu z sąsiedztwa – Christopherowi, którego rodzice cieszyli się szacunkiem i sympatią wielu ludzi… Za co? Oczywiście za wiele szlachetnych działań, m.in. za miłość do natury, cokolwiek słowo „natura”  w XXI wieku jeszcze znaczy.  Krecik pokochał chłopca jak brata i chętnie spędzał z nim każdą wolną chwilę. Gdy tylko spotkali się na łące, opowiadał mu o zwyczajach łąkowych kwiatów oraz owadzich i ptasich przyjaciół: trzmiela Marcelego, osy Clary oraz kosa Olafa, łąkowego pieśniarza i poety. Natomiast Christopher z radością snuł jemu opowieść o swoich rodzicach i tradycjach w jego wielkim, pięknym domu… Kochał to miejsce, bo w nim poczęło się jego życie. Szczęśliwe i radosne, pełne dziecięcych marzeń i mnóstwa zabawek.

– Wiesz Albercie, w moim pokoju jest wielkie okno. Czasem zagląda przez nie do jego wnętrza słoneczko i księżyc. Tylko gwiazdy zapominają o mnie, jakby nie chciały pamiętać, że dzieci w moim wieku – wieczorowa porą – uwielbiają srebrne błyskotki – powiedział niezadowolony chłopiec do Alberta, zachmurzonego jak czerwcowe, burzowe niebo.

­– Ja, przyjacielu, rzadko przyglądam się niebu i słońcu – odpowiedział Christopherowi zasmucony krecik. – Żyję przecież w podziemnych komnatach swojej skromnej rezydencji. Mogę ci o niej opowiedzieć – kontynuował – chcąc zainteresować chłopca swoją historią, ale Christopher oddalał się od niego myślami. Czy lekceważył krecika? Ależ skąd! Po prostu swoją wyobraźnią nie obejmował przestrzeni, w której żył jego drogi przyjaciel.  Oczywiście, że traktował go po bratersku, choć żyli na pograniczu dwóch różnych światów: równie pięknych i tajemniczych, pełnych wielu niespodzianek, magicznych zaklęć i codziennych rytuałów. Martwił się o niego, bo zauważył, że życie pod ziemią osłabiło krecikowi wzrok… To dlatego Albert unikał dłuższego przebywania na powierzchni ziemi zalanej gorącym słońcem. Nagle Christopher wpadł na niecodzienny pomysł, o czym szybko poinformował przyjaciela.

– Może zamieszkasz w naszym ogrodzie? Wiem, że przyzwyczaiłeś się do łąki i do swojego ziemnego domu, ale przecież możesz polepszyć sobie swoje życie. W moim ogrodzie jest wiele wzbudzających ciekawość zakamarków, może znajdziesz odpowiednie miejsce dla siebie? Jesteś wytrawnym budowniczym, doskonale poradzisz sobie  z architekturą ogrodu.

Albert słuchając przyjaciela, czuł jak wzbiera w nim wzruszenie. Po raz pierwszy w życiu, ktoś zatroszczył się o jego egzystencję. Jego serce biło jak dzwon rozkołysany rękami dzwonnika.  Bez namysłu odpowiedział przyjacielowi, że się zgadza. Ale czy powinien opuszczać swoją łąkę? – myślał. To pytanie powracało do niego przez kolejne tygodnie, aż nadszedł czas, by pożegnać swoich przyjaciół z łąki i zacząć żyć w ogrodzie rodziców Christophera, którzy z radością wsparli pomysł swojego małego synka i udzielili gościny krecikowi na terenie swojej posesji, by mógł rozpocząć nowe – piękniejsze życie. Lato wiło się bujną roślinnością w ogrodach, parkach i niczyich łąkach, dojrzewając  kwiatami i owocami, mimo że do jego końca pozostało jeszcze kilka tygodni. Tylko krecik i Christopher nie zauważyli jego przemijania, bo tak bardzo mocno byli zajęci sobą i swoją przyjaźnią.

 

 Autor: Danuta Schmeling

 

Kochanie, napisz swój pierwszy wiersz…

 

Ludzie wiersze piszą, by wyrzucić z siebie najczulsze emocje? Być może? Ja piszę, bo lubię eksperymentować słowem. Zapraszam do lektury wierszy napisanych w różnych odstępach czasu – w rodzinnych stronach… Mieście, które od zawsze kocham.

 
Liryka 
1.
I co z tego,
że nazwą Cię wierszokletą!
Napisz swój
pierwszy wiersz.
Nadaj mu imię mężczyzny,
którego kochasz.
Zatop w czułych frazach marzenia,
usta spragnione tej miłości.
Jak słońce,
które żarem z nieba obejmuje
stokrotki i margaretki,
i Ty obejmij go, i złóż pocałunek,
z którego upleciesz wianek
z dobrych s ł ó w bliższych
jemu, niż obcym.
Czerp radość z życia –
z natury, własnych emocji,
bezrymowej codzienności –
zaufaj pięknu ukrytemu w Tobie.
Nic Ci po cudzej krytyce
i ingerencji. Pochwałach z grzeczności.
Nie żyjesz dla innych.
Kochaj i żyj dla siebie!
Daj się ponieść słowu! 
 
2.
 

„Bezimiennie”

Jesteś dzisiaj nieuchwytnym cieniem                                                                                                                                                                                  z milczącej przeszłości.

Wspomnieniem                                                                                                                                                                                                                                z bursztynowymi oczami                                                                                                                                                                                    oczyszczonymi z każdego grzechu –                                                                                                                                                                        pożądania jutra.                                                                                                                                                                                                            Nienazwanej czułości wybrzmiałej                                                                                                                                                                                  pustymi literami.

Ukrył Cię święty czas.                                                                                                                                                                                                            Zanurzył w tajemnicy.                                                                                                                                                                                                            Pląsach rzecznych rusałek                                                                                                                                                                                              ukrytych między poświatą słońca i księżyca.                                                                                                                                                              Twoje imię utulone snem nie rozkwitnie ani wiosną,                                                                                                                                                ani latem. Życie Cię dezaktywowało.                                                                                                                                                                                Ale przecież Ty żyjesz!

Autor: Danuta Schmeling

Życie dało mi pióro

Liryka wyznania
 
Życie
dało mi pióro do ręki,
bym mogła opisać Ciebie.
Mój dom nieopodal falującej rzeki
nieobliczalny smutek,
który miesza mi w sercu i w głowie.
Życie
dało mi pióro do ręki,
bym miłość i radość opisała.
Zapach kwiatów, smak goryczy cierpki
i mądrość, i przestrogi,
które na przyszłość dali mi Tato i Mama.
Życie
dało mi pióro do ręki,
bym w niemodnym sztambuchu
ludzi bliskich mojemu sercu słowami utrwaliła.
Dziękując im za chwilę uwagi,
szczęście, które wraz z nimi dzieliłam.
 
Autor: Danuta Schmeling

Minimalistycznie

Prawda czy fikcja?

 

Życie ma wiele pieter.                                                                                                                                                                                                            Niejawnych sekretów.                                                                                                                                                                                                      Osieroconych miejsc.
Autor: Danuta Schmeling

 

Bezobjawowa indolencja…

WIEK ZAGŁADY
Nowy Ład
czy nieokiełznany chaos?
Oto jest pytanie.
 
I jeszcze jedno –
na zapas!
 
Ile ludzi
zostanie poświęconych
na świata bezduszne transformowanie –
„całopalną” o f i a r ę
z duszy i ciała?
 
Autor: Danuta Schmeling

„(…) polskie Emmaus”

MOJE POLSKIE EMMAUS
Jaki będzie
człowieczy k o n i e c ?
Okaże się
na mecie!
Czy wiara … w
r e z u r e k c j ę Jezusa
i w zbawienie człowieka
była prawdą
czy fałszem?
Ja jednak nie nauce –
paradygmatom laickiego myślenia –
lecz Synowi Boga wierzę,
kładąc na szalę
Jego m i ł o s i e r d z i a
los swój człowieczy
i w Stwórcy –
Prawdzie z Prawdy –
pokładając miłości nadzieję…
Żyję z Bogiem i dla Boga, i bliźnich!
 
Autor:  Danuta Schmeling

W Światowy Dzień Poezji

Pamiętam
tamtą zapłakaną –
wczesną wiosnę.
Kwitły fiołki,
czerwono-żółte tulipany.
Byliśmy
we dwoje w domu,
nie było już na świecie
Mamy.
 
Mówiłeś mi, Tato,
że życie bardzo szybko przemija.
Wiedziałam,
że uczysz mnie bycia dzielną,
gdyby nadeszła kiedyś
naszego rozstania zła godzina.
 
Czy pogodziłam się,
że Cię nie ma?
Nie – i nigdy tego nie zrobię!
Nie potrafię, T a t o,
naszego życia zamknąć na stałe
w przeszłości grobie.
Zrozum!
Nie ma takiej możliwości!
I proszę, Tato,
niech Cię mój upór nie złości…
 
Autor: Danuta Schmeling

Medycyna & miłość

ZASTRZK MIŁOŚCI – liryka 
 
Wkłucie
nie bolało wcale
Było nawet miło.
A co było potem?
Mój Boże!
Nic złego się
nie zdarzyło.
Hmm…
Aż nagle – z wieczora –
dopadła go
miłości gorączka
wysoka.
Serce – jak głupie –
oszalało,
łza niby radości, niby bólu
spłynęła mu z duszy
i, z wymuskanego wyobraźnią
oka.
Usta
zapłonęły dziką żądzą,
a ciało omdlało.
Trwało to chwil kilka.
I… (?)
I nic!
Zakochane ż y c i e,
niczym filistyński Goliat,
z odczynem miłości
wygrało!

 

Autor: Danuta Schmeling

„(…) niby wiosna”

PRAWDY OCZYWISTE

egzystencjalne d o b r a,

których kupić się nie da.

Miłości, szczęścia, spokojnego życia –

swojego przeznaczenia…

chwile,

których powtórzyć

nie można.

Pierwszych doświadczeń

w ramionach matki i ojca.

Zachwytów życiem,

trwających w pamięci człowieka

niby w i o s n a.

Autor: Danuta Schmeling