Category

Wiersze

Category

Kochanie, napisz swój pierwszy wiersz…

 

Ludzie wiersze piszą, by wyrzucić z siebie najczulsze emocje? Być może? Ja piszę, bo lubię eksperymentować słowem. Zapraszam do lektury wierszy napisanych w różnych odstępach czasu – w rodzinnych stronach… Mieście, które od zawsze kocham.

 
Liryka 
1.
I co z tego,
że nazwą Cię wierszokletą!
Napisz swój
pierwszy wiersz.
Nadaj mu imię mężczyzny,
którego kochasz.
Zatop w czułych frazach marzenia,
usta spragnione tej miłości.
Jak słońce,
które żarem z nieba obejmuje
stokrotki i margaretki,
i Ty obejmij go, i złóż pocałunek,
z którego upleciesz wianek
z dobrych s ł ó w bliższych
jemu, niż obcym.
Czerp radość z życia –
z natury, własnych emocji,
bezrymowej codzienności –
zaufaj pięknu ukrytemu w Tobie.
Nic Ci po cudzej krytyce
i ingerencji. Pochwałach z grzeczności.
Nie żyjesz dla innych.
Kochaj i żyj dla siebie!
Daj się ponieść słowu! 
 
2.
 

„Bezimiennie”

Jesteś dzisiaj nieuchwytnym cieniem                                                                                                                                                                                  z milczącej przeszłości.

Wspomnieniem                                                                                                                                                                                                                                z bursztynowymi oczami                                                                                                                                                                                    oczyszczonymi z każdego grzechu –                                                                                                                                                                        pożądania jutra.                                                                                                                                                                                                            Nienazwanej czułości wybrzmiałej                                                                                                                                                                                  pustymi literami.

Ukrył Cię święty czas.                                                                                                                                                                                                            Zanurzył w tajemnicy.                                                                                                                                                                                                            Pląsach rzecznych rusałek                                                                                                                                                                                              ukrytych między poświatą słońca i księżyca.                                                                                                                                                              Twoje imię utulone snem nie rozkwitnie ani wiosną,                                                                                                                                                ani latem. Życie Cię dezaktywowało.                                                                                                                                                                                Ale przecież Ty żyjesz!

Autor: Danuta Schmeling

Życie dało mi pióro

Liryka wyznania
 
Życie
dało mi pióro do ręki,
bym mogła opisać Ciebie.
Mój dom nieopodal falującej rzeki
nieobliczalny smutek,
który miesza mi w sercu i w głowie.
Życie
dało mi pióro do ręki,
bym miłość i radość opisała.
Zapach kwiatów, smak goryczy cierpki
i mądrość, i przestrogi,
które na przyszłość dali mi Tato i Mama.
Życie
dało mi pióro do ręki,
bym w niemodnym sztambuchu
ludzi bliskich mojemu sercu słowami utrwaliła.
Dziękując im za chwilę uwagi,
szczęście, które wraz z nimi dzieliłam.
 
Autor: Danuta Schmeling

Minimalistycznie

Prawda czy fikcja?

 

Życie ma wiele pieter.                                                                                                                                                                                                            Niejawnych sekretów.                                                                                                                                                                                                      Osieroconych miejsc.
Autor: Danuta Schmeling

 

Bezobjawowa indolencja…

WIEK ZAGŁADY
Nowy Ład
czy nieokiełznany chaos?
Oto jest pytanie.
 
I jeszcze jedno –
na zapas!
 
Ile ludzi
zostanie poświęconych
na świata bezduszne transformowanie –
„całopalną” o f i a r ę
z duszy i ciała?
 
Autor: Danuta Schmeling

„(…) polskie Emmaus”

MOJE POLSKIE EMMAUS
Jaki będzie
człowieczy k o n i e c ?
Okaże się
na mecie!
Czy wiara … w
r e z u r e k c j ę Jezusa
i w zbawienie człowieka
była prawdą
czy fałszem?
Ja jednak nie nauce –
paradygmatom laickiego myślenia –
lecz Synowi Boga wierzę,
kładąc na szalę
Jego m i ł o s i e r d z i a
los swój człowieczy
i w Stwórcy –
Prawdzie z Prawdy –
pokładając miłości nadzieję…
Żyję z Bogiem i dla Boga, i bliźnich!
 
Autor:  Danuta Schmeling

W Światowy Dzień Poezji

Pamiętam
tamtą zapłakaną –
wczesną wiosnę.
Kwitły fiołki,
czerwono-żółte tulipany.
Byliśmy
we dwoje w domu,
nie było już na świecie
Mamy.
 
Mówiłeś mi, Tato,
że życie bardzo szybko przemija.
Wiedziałam,
że uczysz mnie bycia dzielną,
gdyby nadeszła kiedyś
naszego rozstania zła godzina.
 
Czy pogodziłam się,
że Cię nie ma?
Nie – i nigdy tego nie zrobię!
Nie potrafię, T a t o,
naszego życia zamknąć na stałe
w przeszłości grobie.
Zrozum!
Nie ma takiej możliwości!
I proszę, Tato,
niech Cię mój upór nie złości…
 
Autor: Danuta Schmeling

Medycyna & miłość

ZASTRZK MIŁOŚCI – liryka 
 
Wkłucie
nie bolało wcale
Było nawet miło.
A co było potem?
Mój Boże!
Nic złego się
nie zdarzyło.
Hmm…
Aż nagle – z wieczora –
dopadła go
miłości gorączka
wysoka.
Serce – jak głupie –
oszalało,
łza niby radości, niby bólu
spłynęła mu z duszy
i, z wymuskanego wyobraźnią
oka.
Usta
zapłonęły dziką żądzą,
a ciało omdlało.
Trwało to chwil kilka.
I… (?)
I nic!
Zakochane ż y c i e,
niczym filistyński Goliat,
z odczynem miłości
wygrało!

 

Autor: Danuta Schmeling

„(…) niby wiosna”

PRAWDY OCZYWISTE

egzystencjalne d o b r a,

których kupić się nie da.

Miłości, szczęścia, spokojnego życia –

swojego przeznaczenia…

chwile,

których powtórzyć

nie można.

Pierwszych doświadczeń

w ramionach matki i ojca.

Zachwytów życiem,

trwających w pamięci człowieka

niby w i o s n a.

Autor: Danuta Schmeling

 

Damą być

KOBIETA

Rozjaśnia
drogę życiu –
m ę ż c z y ź n i e –
wskazując drzwi
do miłości.
 
Ufna,
strzegąca domu,
potomstwa, obyczajów –
wspólnoty i jej wartości.
Wcale
nie taki puch marny,
jak pisał niegdyś poeta.
 
Kobieta
to ś w i ę t e  d o b r o
w królestwie
próżnego świata i człowieka.
 
Współczesna Hestia –
Vesta. Aktoreczka, poetessa –
dama.
Siostra, kochanka
i…
soczysta jak rajskie jabłko
kobieta – żona,
stworzona z żebra Adama.
 

Autor:  Danuta Schmeling

O co tu chodzi?

Z A G W O Z D K A

Czy

w uprawianiu poezji

chodzi o p r ó ż n ą  sławę,

biblioteczne regały –

zwycięskie piedestały?

Raczej

o dźwięczące subtelności

języka,

ukryte mądrości

pomiędzy wersami –

strofami.

A może

o wyimaginowane

lub realne

obrazy życia wewnętrznego,

zewnętrznego trubadura –

wieszcza,

jakkolwiek by to brzmiało?

Albo o zabaw-o-psoty

słowami,

udomowioną frazą

pomykającą niczym sarna

pomiędzy orbitami

stroficznego nieba.

Któż to wie,

jakiej intencji pióru i natchnieniu

artysty potrzeba?

Autor: Danuta Schmeling