DSCN5730

„Nie umiem ludziom przebaczać win,
jestem w tej pozie dziwnie nieugiętą.
Boję się, że przez tę ułomność charakteru,
przegram swoje życie i nie będę świętą!”

[Lubliniec, 11 listopada 1979 r.]

***

Tak pisałam prawie trzydzieści siedem lat temu. Oczywiście z dużą dozą humoru i dystansu do siebie, ludzi oraz pięknego świata. Czy coś w tej materii po latach się zmieniło? A owszem – wydoroślałam i zmądrzałam, i idąc we właściwym kierunku, wybaczam! Ale nie było wcale tak łatwo, bo człowiek to taka dziwna istota. Niby się stara być empatyczny emocjonalnie, roztropny i miłosierny wobec bliźnich, ale gdzieś na dysku pamięci magazynuje przykre doświadczenia, które czasem uaktywniają się z prędkością światła i znów zmierza w ślepy zaułek życia.
Na szczęście panuję i nad tym. A Państwo też tak mają?

P O E Z J A

1.

Poeta to człowiek,
który transponuje słowa ułudy na słowa prawdy.
Dla którego wartość życia odbija się o krawędź przeżywania.
Jest kim kto uczy miłości i sztuki jej przeżywania…

3.

Partnerstwo nie polega na przytakiwaniu,
nie zwiera tajnych układów,
nie poddaje się manierze upokarzania.

Uczy kochania i rozumienia,
wspólnego życia i pokory, i trwania.

Partnerstwo umie wyzbywać się apatii,
podejrzeń, nieufności.
Potrafi łączyć ludzi, tworząc kody miłości!

4.
Czekam na miłość,
co by mi oczy na marzenia otworzyła.
Czekam na miłość,
co by mi duszę ukoiła i odrobinkę szczęścia dała.
Tego bym, Panie Boże, chciała,
ale czy mogę pragnąć i od życia żądać?

DSCN5950

Author

Write A Comment

Privacy Preference Center

Close your account?

Your account will be closed and all data will be permanently deleted and cannot be recovered. Are you sure?