Archive

Listopad 2018

Browsing

100 lat Polskiej Niepodległości

Ojczyzno
moich marzeń,
tęsknot, snów,
języka,
walecznych bohaterów,
poetów i epigonów patriotyzmu,
nie potrzeba nam
w czasie fetowania wolności
jutro ani za rok, za dziesięć lat
hasłowych antagonistów.
My, zwykli zjadacze chleba
chcemy:
nostalgicznej ciszy i podniosłego nastroju.
Biało-czerwonej zgody
w stulecie odzyskania niepodległości…
i rezolutnego – ojczyźnianego pokoju!
10 listopada 2018 r.
Vide: fot. pixabay

Granica światów i słów

Listopad, miesiąc dziadowskich – słowiańskich – uduchowionych dywagacji na temat tego co było. Czas wspominania umarłych, zdarzeń minionych, radosnych, z ich niezastąpionym udziałem. Chwile ciężkie, nostalgiczne – nasycone uśmiechem przez łzy, krajobrazami minionej przeszłości i ludźmi, którzy przeminęli.
To dlatego tak bardzo kocham ZADUSZKI z polską obrzędowością w tle, tłumy ludzi na cmentarzach przed, w trakcie świąt, nawet po… Nie ma tego we Francji, nie ma w Niemczech. Cmentarze są puste i tylko gdzieniegdzie ktoś pochyla się nad czyjąś mogiłą… Temat śmierci bliskich w tych pięknych krajach jest przemilczany lub dyskretnie wyciszany, jakby nie istniał. Ważne jest tylko tu i teraz!
A przecież, jako ludzie, wszyscy jesteśmy śmiertelni i temat przemijania nie powinien nas ani bulwersować, ani irytować, bowiem śmierć jest naszym ostatecznym przeznaczeniem, cokolwiek to dla szarego człowieka znaczy. Nie zamierzam jednak umniejszać rangi zwyczajów i obyczajów wspomnianych krajów, bo cenię sobie ich kulturę… i inność. Moja aluzja wynika raczej z zadziwienia, niż krytycyzmu; mam bowiem świadomość, że każdy naród – europejska wspólnota funkcjonuje, jak chce – według własnych upodobań i wartości społecznych, i ceremonialnych, związanych ze świętami.
Cóż, jestem Polką z krwi i kości, to dlatego jest we mnie takie, nie inne spojrzenie na świat… i gorzkawa jak piołun nostalgia, mocno osadzona w polskiej tradycji i chrześcijaństwie, choć nie narzucam się z nią innym ludziom spoza kręgu środkowoeuropejskiej kultury. Szanuję inność i odrębność narodową, i  kulturową Europejczyków, co nie zmienia faktu, że epatuję swoimi spostrzeżeniami i myślami na niniejszym blogu, który nie jest encyklopedycznym przewodnikiem po wybranych krajach, jedynie po moich intelektualnych poszukiwaniach i podróżach w głąb siebie… Zapraszam do czytania!
L I R Y K A

 

Słowa miłości wielkie,
małe, zanurzone w listopadowym błękicie
i płomykach rozlanych
na nicości i tajemnicy palecie.
Czy jesteście przemienione w ćmy
i motyle rozsiadłe na chryzantem biało-żółtym kwiecie?
A może wypalajcie się w żarze jesiennej nostalgii
albo idziecie w procesji cieni,
uduchowionych zaduszkową rapsodią?
A może jesteście nasączone pamięcią
i służycie słowotworom ukutym z prawa wspominania
o ludziach,
co minęli się z życiem?
Ich
pragnieniach pełnych człowieczych tęsknot
i potwornych życiowych zmagań                                                                                                                          oznaczonych datami na kamiennej, marmurowej płycie?
Czym jesteście?
Chojnów, 2 listopada 2018 r.
 
Vide: fot. pixabay

Jesteśmy Adamowym cieniem, bo z prochu powstaliśmy…

Życie jest cudem i tajemnicą. A kim jesteśmy my, zwykli – niezwykli ludzie?  Adamem – człowiekiem. Pierwszym, kolejnym i tak bez końca… Aż do skończenia realnego świata.

L I R Y KA
Nie gaszę księżyca wieczorem,
słońca też nie będę myślą gasiła.
Za tamte
i obecne noce, i dnie
znowu podziękuję Panu Bogu,
jakbym ostatni raz
na ziemskim padole była.
Wiem,
wiem!
Nigdy nie wiadomo,
co człowiekowi sądzone.
Czy listopadowy wiatr przytuli,
czy może wypchnie w zaświatów stronę?
 
A może tańcem pożółkłych liści,
i zawodzeniem odlatujących ptaków
czas oczaruje moją duszę?
 
Nim słońce wzejdzie
i zajdzie czerwienią,
szybko łzy tęsknoty za matką osuszę
i stanę się jej nagrobną chryzantemą, i płomykiem
skwierczącym na szarej płycie.
 
Pusto
i głucho wszędzie.
Ciemno wszędzie,
dopalając na ołtarzu przeszłości minione –
wspominane zaduszkową tęsknotą,
mojej matki życie.
5 listopada 2018 r.
Vide: fot. pixabay